Ubezpieczenie zdrowotne

W akcie prawnym o podatku od towarów i usług opisywane są dwa typy sprzedaży wysyłkowej, które różnią się od siebie wyłącznie sposobem opodatkowania. Prawodawstwo przewiduje więc możliwość wysyłki „z terytorium kraju” oraz „na terytorium kraju”. Sprzedaże te są do siebie zbliżone, zaistniała różnica polega na rodzaju i miejscu płatności VATu, który może być uiszczony na terenie państwa, w którym znajduje się zbywający lub też na obszarze państwa, gdzie jest adresat.

Dla zaistnienia jednej z dwóch napomnianych powyżej wysyłek, muszą być spełnione 2 warunki:

• Sprzedawca powinien być podatnikiem VATu, zarejestrowanym na terenie Unii Europejskiej (w jednym z jej państw),
• Kupujący nie musi być podatnikiem VATu, jednak powinien być osobą fizyczną. Jeśli zaś osoba ta jest podatnikiem podatku VAT, powinien zaistnieć warunek, w którym kupujący rozlicza się jak z operacji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (płatnik podatku będzie zwolniony podmiotowo od niniejszego podatku)

Transakcją sprzedaży wysyłkowej nie będą objęte:

• Towary wysyłane przez pośrednika, który ma obowiązek płacenia podatku,
• Nowe środki transportu,
• Towary montowane albo instalowane

W sytuacji, gdy do czynienia mamy z produktami, na które nałożona została akcyza, miejscem opodatkowania zostanie każdorazowo państwo przeznaczenia.

Transakcja sprzedaży wysyłkowej „na terenie kraju”

Z takim rodzajem wysyłki mamy do czynienia w sytuacji, kiedy produkt słany zostaje z terytorium jednego z krajów Unii Europejskiej do naszego państwa. Taką transakcję określa art. 2 pkt. 24 ustawy o podatku od towarów i usług. Produkty, które w taki sposób będą zbywane, opodatkowane zostają według prawodawstwa polskiego, ale wyłącznie do określonego pułapu sumy wszystkich sprzedaży – 35 000 euro. Po przekroczeniu tego pułapu, produkt musi zostać obłożony podatkiem na terytorium państwa, w którym siedzibę ma wysyłający.

Transakcja sprzedaży wysyłkowej „z terenu kraju”

Za tym zagadnieniem stoi zbycie towaru, wysyłanego z terenu Polski do innego kraju Unii Europejskiej. Podstawą prawną jest art. 2 pkt. 23 ustawy o podatku od towarów i usług. W tej sytuacji miejscem obłożenia podatkiem jest Polska. Mimo to również i tu występuje określony limit wielkości sumy zbycia na terenie konkretnego kraju, powyżej którego towary opodatkowywane są w innym miejscu. Limity te ustalane są indywidualnie przez kraje członkowskie, nie przewyższają jednak 100 tys. euro. Po przekroczeniu powyższej granicy, towar będzie opodatkowany w myśl prawodawstwa podatkowego obowiązującego na terenie kraju, do którego go posłano.